De muziek in Valse Fantaisie is snel en licht, de dans dynamisch en speels. Een mooi ballet voor de dansers van de Junior Company dus, die hun opleiding hebben afgerond en klaar zijn om het grote podium te betreden. De kersverse ballerina's moeten zorgen dat ze ondanks de fysieke inspanning elegantie blijven uitstralen, de jongeman mag indruk maken met stoere sprongen. In het ballet zitten ook kattensprongen (pas de chat): de knie een beetje buigen en opgewekt zijwaarts springen. Het stukje waarin een man en een vrouw om de hele groep heen rennen is helemaal topsport, want de twee moeten ondertussen wel gelijk blijven met het ritme in Glinka's muziek. De titel Valse Fantaisie 'pikte' de choreograaf overigens van de Russische componist, waarmee hij aangeeft dat er in dit ballet niet zozeer een verhaal verteld wordt, maar vooral met dans uitdrukking gegeven wordt aan de muziek.  

Een compleet Zwanenmeer telt vier bedrijven en duurt een hele avond, hier zien we alleen de scène uit het tweede bedrijf waarin prins Siegfried de witte zwaan Odette ontmoet. Ze worden op slag verliefd en dat kun je goed zien in hun pas de deux (duet). De dubbelrol van zwaan - tegen het einde van het stuk verschijnt er ook een zwarte zwaan op het toneel - is een enorme uitdaging en de reden waarom Het Zwanenmeer wel 'een echt ballerinaballet' wordt genoemd. Van Dantzig maakte echter ook van Siegfried een opmerkelijk personage: een jonge man die niet in de voetsporen van zijn rijke ouders wil treden en droomt over de ware liefde. Die vindt hij in de vorm van een zwaan: aanvankelijk is ze verlegen, maar op Tsjaikovski's klanken slaat ze uiteindelijk vol overgave haar 'vleugels' om hem heen. 

In Classic Symphony laten de dansers zien hoe atletisch ze zijn en tegelijkertijd muzikaal. Snelle en technisch virtuoze episodes wisselen ze af met rustige en meer introverte passages. Ze dragen geen klassieke kostuums, maar eigentijdse danskleding en laten een stijl zien zien die the best of both worlds combineert: de lange lijnen door de ruimte en de sprongen van het klassieke ballet met de energie van onze eigen tijd. "In dit stuk wil ik laten zien wat onze mannelijke dansers aan klassieke ballettechniek in huis hebben," zei de choreograaf er zelf over. Met andere woorden: een mooie mannelijke tegenhanger in een dansavond waarin veel ballerina's in de spotlights staan. 

Le Corsaire (De piraat) gaat over de Turkse piraat Conrad, die met zijn schip en zijn mannen strandt op de Griekse kust. Hij wordt gered door Medora, een mooie Griekse slavin. Ze worden verliefd en dansen een gepassioneerde pas de deux. 

De leraar van George Balanchine in Rusland, Samuil Andrianov voegde in 1915 een pas de trois (trio) toe aan Maziliers ballet. Agrippina Vaganova maakte daar vervolgens een pas de deux (duet) van toen twee van haar leerlingen moesten afstuderen. De virtuoze danser Vakhtang Chabukiani zorgde er tenslotte voor dat de mannenrol zo spectaculair werd, dat dit stukje choreografie een evergreen bleef tijdens balletcompetities en gala's over de hele wereld. 

Young Gyu Choi, de danser van het Nationale Ballet die het duet al diverse keren danste met Maia Makhateli, noemt het een uitdaging. Maar hij doet het graag, want de hoge sprongen en talloze draaien bezorgen hem telkens 'een gevoel van vrijheid en geluk'.   

Het ballet Paquita is genoemd naar een jong meisje dat opgroeide onder de Roma (vroeger sprak men van zigeuners). Ze redt het leven van Lucien, een Franse officier die met Napoléons leger in Spanje is. Aan het eind blijkt ze van adel te zijn en kan ze met hem trouwen. 

Het ballet heeft in zijn bestaan telkens nieuwe wijzigingen ondergaan, onder andere door toedoen van beroemde Russische ballerina's als Anna Pavlova en Natalia Makarova. Rachel Beaujean kreeg inspiratie voor haar nieuwe versie van dit ballet toen ze heel mooie kostuums zag in het atelier van François-Noël Cherpin. Die ontwierp vervolgens ook een decor gebaseerd op het Alhambra, het rijkelijk gedecoreerde Middeleeuwse paleis in Granada. Beaujean werkte in de studio niet alleen aan de techniek maar ook aan de dramatische zeggingskracht van de solo's, trio's en de grotere ensembles.